ก่อสร้างอาคาร ๑๐๐ ปี : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 53 / 93

พระสุมังคลเถระ เราพ้นดีแล้ว เราเป็นผู้พ้นดีแล้ว จากความค่อมทั้ง ๓ คือ เราพ้นแล้วจากการเกี่ยวข้าว จากการไถ จากการถางหญ้า ถึงแม้ว่ากิจมีการเกี่ยวหญ้า เป็นต้น จะ อยู่ในที่ใกล้ๆ เรานี่เอง แต่ก็ไม่สมควรแก่

พระสุมังคลเถระกล่าวถึงการพ้นจากการเกี่ยวข้าว, การไถ, และการถางหญ้า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการหลุดพ้นจากกิจกรรมที่อาจผูกพันเราไว้กับโลก พวกเราควรมุ่งหน้าไปสู่ฌานและมีสติอยู่เสมอและไม่ประมาท เพื่อไปสู่การพ

พระวิมลเถระ แผ่นดินชุ่มฉ่ำด้วยน้ำฝน ลมก็พัด สายฟ้าก็แลบอยู่ทั่วไปในท้องฟ้า วิตกทั้งหลายย่อมสงบไป จิตของเราตั้งมั่นแล้วเป็นอันดี ขุ.เถร.มก.๕๐/๒๖๙/๑๘๗ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

เมื่อใด พระทาสกเถระ บุคคลเป็นผู้ง่วงเหงา และกินมาก มักนอนหลับกลิ้งเกลือกไปมา ะ เมอนน เขาเป็นคนเขลาย่อมเข้าห้องบ่อยๆ เหมือนสุกรใหญ่ ที่เขาปรนปรือด้วยเหยื่อฉะนั้น ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๔๒/๑๕๔ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระกุฒิเถระ พวกคนไขน้ำก็ไขน้ำไป ช่างศรก็ดัดลูกศร พวกช่างถากก็ถากไม้ พวกบัณฑิตผู้มีวัตรอันงาม ก็ฝึกฝนตน ๑๐๐.--ทะ เรามิ ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๔๙/๑๕๖

พระจิตตกเถระ นกยูงทั้งหลายมีขนเขียว ขนคองาม หงอนงาม พากันร่ำร้องอยู่ในป่าการ นกยูงเหล่านั้นพากันร่ำร้อง ในเวลามีลมหนาว เจือด้วยฝน ย่อมปลุกบุคคลผู้เจริญฌาน ซึ่งหลับอยู่ให้ตื่น ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ ขุ.เถร.ม

ພຣະພົບກັບເຄຣະ จิตของภิกษุใด ได้บรรลุผลญาณสว่าง รุ่งเรืองอยู่เป็นนิตย์ ท่านมาเบียดเบียนภิกษุนั้นเข้า จักได้รับทุกข์แน่นอนนะมาร ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๗๑/๑๖๒ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

พระชมพุคามิกบุตรเถระ ท่านเป็นผู้ขวนขวาย ในเรื่องผ้าหรือไม่ ยินดีในเครื่องประดับหรือไม่ ท่านทํากลิ่น อันสำเร็จด้วยศีลให้ฟุ้งไปใช่ไหม หมู่ชนนอกนี้ไม่อาจทำกลิ่น ที่สําเร็จด้วยศีลให้ฟุ้งไปได้ ขุ.เถร.มก.๕๐

พระคหวรตีริยเถระ บุคคลถูกยุง และเหลือบกัดแล้ว ในป่าใหญ่ พึงเป็นผู้มีสติ อดทนต่อสัมผัสแห่งยุง และเหลือบในป่าใหญ่นั้น เหมือนช้าง อดทนต่อการถูกอาวุธในสงคราม ฉะนั้น. ๑๐๐.--ทะ เรามิ ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๙๔/๑๖๘

พระอาตุมเถระ หน่อไม่มียอดอันงอกงาม เจริญด้วยกิ่งก้านโดยรอบ ย่อมเป็นของที่บุคคลขุดขึ้น ได้โดยยาก ฉันใด เมื่อโยมมารดานำภรรยามาให้ฉันแล้ว ถ้าฉันมีบุตรหรือธิดาขึ้น ก็ยากที่จะถอนตนออกบวชได้ ฉันนั้น เพราะฉะ

พระปิยัญชหเถระ เมื่อผู้อื่นยกตน ควรถ่อมตน เมื่อผู้อื่นตกต่ำา ควรยกตนขึ้น เมื่อผู้อื่นไม่ประพฤติพรหมจรรย์ ควรประพฤติพรหมจรรย์ เมื่อผู้อื่นยินดีในกามคุณ ไม่ควรยินดีในกามคุณ ขุ.เถร.มก.๕๐/๓๓๗/๒๑๓ ๑๐๐.--ทะ

พระหัตถาโรหบุตรเถระ แต่ก่อนจิตนี้เคยจาริกไปในอารมณ์ ต่างๆ ตามความปรารถนา ตามความต้องการ ตามความสบาย วันนี้เราข่มจิตนั้น โดยอุบายอันชอบ เหมือนนายควาญช้างผู้ฉลาด ข่มขี่ช้างตัวตกมันไว้ได้ ด้วยขอสับ ฉะนั้

พระนัตเถระ คนโง่เขลา มัวแต่นอนหลับตลอดทั้งคืน และคลุกคลีอยู่ในหมู่ชนตลอดวันยังค่ำ เมื่อไร จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้เล่า ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๐๕/๒๒๑ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

พระเพลัฎฐกานิเถระ ท่านละความเป็นคฤหัสถ์มาแล้ว ยังไม่ทันสําเร็จกิจ เป็นผู้มีปากดังไถ เห็นแก่ท้อง เป็นคนเกียจคร้าน เป็นคนโง่เขลา เข้าห้องบ่อยๆ เหมือนสุกรตัวใหญ่ที่เขาปรนปรือ ด้วยเหยื่อ ฉะนั้น ขุ.เถร.มก.

พระเสตุจนเถระ ชนทั้งหลาย ถูกมานะหลอกลวงแล้ว เศร้าหมองอยู่ในสังขารทั้งหลาย ถูกความมีลาภ และความเสื่อมลาภย่ำยีแล้ว ย่อมไม่ได้สมาธิเลย ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๖๘/๒๓๙ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

พระพันธุรเถระ เราไม่มีความต้องการด้วยลาภ คือ อามิส นั้น มีความสุขพอแล้ว เป็นผู้อิ่มเอิบแล้ว ด้วยรสแห่งธรรม ครั้นได้ดื่มรสอันล้ำเลิศ เช่นนี้ แล้วจะไม่กระทําความสนิทสนม ด้วยรสอื่นอีก ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ ขุ

พระบิตกเถระ กายของเราเป็นกายเบาหนอ อันปีติและสุขอย่างไพบูลย์ถูกต้องแล้ว ย่อมเลื่อนลอยได้ เหมือนนุ่น ที่ถูกลมพัดไปได้ฉะนั้น ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๗๔/๒๔๑ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

ພຣະນລີຕວັນກເຄຣະ เราเกิดความกระสันขึ้นในที่ใด เราย่อมไม่อยู่ในที่นั้น แม้เราจะยินดีอย่างนั้น ก็พึงหลีกไปเสีย แต่เราเห็นว่า... การอยู่ในที่ใดจะไม่มีความเสื่อมเสีย เราก็พึงอยู่ในที่นั้น. ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระวัชชีบุตรเถระ ดูก่อนอานนท์ ผู้โคตมโคตร ท่านจงเข้าไปสู่ชัฏแห่งโคนไม้ จงหน่วงพระนิพพานไว้ในหทัย แล้วจงเพ่งฌาน และอย่าประมาท การใส่ใจถึงประชุมชน จักหาประโยชน์อะไรให้แก่ท่านได้ ขุ.เถร.มก.๕๐/๕๓๕/๒๕๖ ๑๐๐

พระสุนาคเถระ ผู้ฉลาดในการถือเอา ซึ่งนิมิตแห่งภาวนา จิตเสวยรสแห่งวิเวกเพ่งฌาน ฉลาดในการรักษากรรมฐาน มีสติตั้งมั่น พึงบรรลุนิรามิสสุขอย่างแน่นอน ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๐๙/๒๒๒ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระปริปุณณกเถระ สุธาโภชน์ มีรสตั้งร้อย ที่เราบริโภคในวันนี้ ก็ไม่เหมือนอมตธรรม ที่เราได้บริโภคพระธรรม อันพระพุทธเจ้าผู้โคตมโคตร ทรงเห็น ซึ่งธรรมหาประมาณมิได้ ทรงแสดงไว้แล้ว ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๒๙/๒๒๙ ๑๐๐.--