ก่อสร้างอาคาร ๑๐๐ ปี : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 53 / 94

พระกังขาเรวตเถระ ท่านจงดู ปัญญานี้ของพระตถาคตเจ้าทั้งหลาย ดังไฟอันรุ่งเรืองในเวลาพลบค่ำ พระตถาคตเหล่าใด... ย่อมก๋างัดความสงสัยของเวไนยสัตว์ ทั้งหลาย ผู้มาเฝ้าถึงสำนักของพระองค์ พระตถาคตเหล่านั้น... ย่

พระลลัยเถระ ผู้ใดขจัดเสนาแห่งมัจจุราช เหมือนห้วงน้ำ ใหญ่กำจัดสะพานไม้อ้อ อันแสนจะทรุดโทรม ฉะนั้น ก็ผู้นั้นจัดว่าเป็นผู้ชนะมาร ปราศจากความหวาดกลัว มีตนอันฝึกแล้ว มีจิตตั้งมั่น ดับกิเลส และความเร่าร้อนไ

พระปิลินทวัจฉเถระ การที่เรามาสู่สำนักของพระศาสดานี้ เป็นการมาดีแล้วไม่ไร้ประโยชน์ การที่เราคิดไว้ว่า จักฟังธรรมในสำนักของพระผู้มี พระภาคเจ้าแล้ว จักบวช เป็นความคิดที่ไม่ไร้ประโยชน์ เพราะเมื่อพระผู้มีพ

พระปิลินทวัจฉเถระได้กล่าวถึงความสำคัญของการมาสู่สำนักของพระผู้มีพระภาคเจ้า และการฟังธรรมซึ่งนำไปสู่การบรรลุธรรมที่ประเสริฐ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจและผลสำเร็จในการศึกษาธรรมะ เมื่อได้รับคำสอนจากพระ

พระกุมาบุตรสหายเถระ ภิกษุทั้งหลายไม่สำรวม กาย วาจา ใจ พากันเที่ยวไปสู่ชนบทต่างๆ ทอดทิ้งสมาธิ การเที่ยวไปสู่แคว้นต่างๆ จักสำเร็จ ประโยชน์อะไรเล่า เพราะฉะนั้นภิกษุพึงกำจัดความแข่งดี อย่าให้มิจฉาวิตก และ

พระติสสเถระ บุรุษผู้ถูกแทงด้วยหอก หรือถูกไฟไหม้ที่กระหม่อม แล้วรีบรักษา ฉันใด ภิกษุพึงเป็นผู้มีสติเว้นรอบ เพื่อละความก๋าหนัดยินดีในกาม ฉันนั้น ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ ขุ.เถร.มก.๕๐/๒๒๘/๑๗๖

พระอิริวัฑฒเถระ สายฟ้าแลบ ส่องแสงลอดเข้าไปตามช่องแห่ง ภูเขาเวภาระและภูเขาปัณฑวะ ฉันใด ภิกษุ ผู้เป็นบุตรแห่งพระพุทธเจ้าผู้คงที่ ไม่มีผู้เปรียบปาน ผู้อยู่ในช่องแห่งภูเขา เจริญฌานอยู่ ก็ฉันนั้น ขุ.เถร.มก

พระสุมังคลเถระ เราพ้นดีแล้ว เราเป็นผู้พ้นดีแล้ว จากความค่อมทั้ง ๓ คือ เราพ้นแล้วจากการเกี่ยวข้าว จากการไถ จากการถางหญ้า ถึงแม้ว่ากิจมีการเกี่ยวหญ้า เป็นต้น จะ อยู่ในที่ใกล้ๆ เรานี่เอง แต่ก็ไม่สมควรแก่

พระสุมังคลเถระกล่าวถึงการพ้นจากการเกี่ยวข้าว, การไถ, และการถางหญ้า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการหลุดพ้นจากกิจกรรมที่อาจผูกพันเราไว้กับโลก พวกเราควรมุ่งหน้าไปสู่ฌานและมีสติอยู่เสมอและไม่ประมาท เพื่อไปสู่การพ

พระวิมลเถระ แผ่นดินชุ่มฉ่ำด้วยน้ำฝน ลมก็พัด สายฟ้าก็แลบอยู่ทั่วไปในท้องฟ้า วิตกทั้งหลายย่อมสงบไป จิตของเราตั้งมั่นแล้วเป็นอันดี ขุ.เถร.มก.๕๐/๒๖๙/๑๘๗ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

เมื่อใด พระทาสกเถระ บุคคลเป็นผู้ง่วงเหงา และกินมาก มักนอนหลับกลิ้งเกลือกไปมา ะ เมอนน เขาเป็นคนเขลาย่อมเข้าห้องบ่อยๆ เหมือนสุกรใหญ่ ที่เขาปรนปรือด้วยเหยื่อฉะนั้น ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๔๒/๑๕๔ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระกุฒิเถระ พวกคนไขน้ำก็ไขน้ำไป ช่างศรก็ดัดลูกศร พวกช่างถากก็ถากไม้ พวกบัณฑิตผู้มีวัตรอันงาม ก็ฝึกฝนตน ๑๐๐.--ทะ เรามิ ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๔๙/๑๕๖

พระจิตตกเถระ นกยูงทั้งหลายมีขนเขียว ขนคองาม หงอนงาม พากันร่ำร้องอยู่ในป่าการ นกยูงเหล่านั้นพากันร่ำร้อง ในเวลามีลมหนาว เจือด้วยฝน ย่อมปลุกบุคคลผู้เจริญฌาน ซึ่งหลับอยู่ให้ตื่น ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ ขุ.เถร.ม

ພຣະພົບກັບເຄຣະ จิตของภิกษุใด ได้บรรลุผลญาณสว่าง รุ่งเรืองอยู่เป็นนิตย์ ท่านมาเบียดเบียนภิกษุนั้นเข้า จักได้รับทุกข์แน่นอนนะมาร ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๗๑/๑๖๒ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

พระชมพุคามิกบุตรเถระ ท่านเป็นผู้ขวนขวาย ในเรื่องผ้าหรือไม่ ยินดีในเครื่องประดับหรือไม่ ท่านทํากลิ่น อันสำเร็จด้วยศีลให้ฟุ้งไปใช่ไหม หมู่ชนนอกนี้ไม่อาจทำกลิ่น ที่สําเร็จด้วยศีลให้ฟุ้งไปได้ ขุ.เถร.มก.๕๐

พระคหวรตีริยเถระ บุคคลถูกยุง และเหลือบกัดแล้ว ในป่าใหญ่ พึงเป็นผู้มีสติ อดทนต่อสัมผัสแห่งยุง และเหลือบในป่าใหญ่นั้น เหมือนช้าง อดทนต่อการถูกอาวุธในสงคราม ฉะนั้น. ๑๐๐.--ทะ เรามิ ขุ.เถร.มก.๕๐/๑๙๔/๑๖๘

พระอาตุมเถระ หน่อไม่มียอดอันงอกงาม เจริญด้วยกิ่งก้านโดยรอบ ย่อมเป็นของที่บุคคลขุดขึ้น ได้โดยยาก ฉันใด เมื่อโยมมารดานำภรรยามาให้ฉันแล้ว ถ้าฉันมีบุตรหรือธิดาขึ้น ก็ยากที่จะถอนตนออกบวชได้ ฉันนั้น เพราะฉะ

พระปิยัญชหเถระ เมื่อผู้อื่นยกตน ควรถ่อมตน เมื่อผู้อื่นตกต่ำา ควรยกตนขึ้น เมื่อผู้อื่นไม่ประพฤติพรหมจรรย์ ควรประพฤติพรหมจรรย์ เมื่อผู้อื่นยินดีในกามคุณ ไม่ควรยินดีในกามคุณ ขุ.เถร.มก.๕๐/๓๓๗/๒๑๓ ๑๐๐.--ทะ

พระหัตถาโรหบุตรเถระ แต่ก่อนจิตนี้เคยจาริกไปในอารมณ์ ต่างๆ ตามความปรารถนา ตามความต้องการ ตามความสบาย วันนี้เราข่มจิตนั้น โดยอุบายอันชอบ เหมือนนายควาญช้างผู้ฉลาด ข่มขี่ช้างตัวตกมันไว้ได้ ด้วยขอสับ ฉะนั้

พระนัตเถระ คนโง่เขลา มัวแต่นอนหลับตลอดทั้งคืน และคลุกคลีอยู่ในหมู่ชนตลอดวันยังค่ำ เมื่อไร จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้เล่า ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๐๕/๒๒๑ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

พระเพลัฎฐกานิเถระ ท่านละความเป็นคฤหัสถ์มาแล้ว ยังไม่ทันสําเร็จกิจ เป็นผู้มีปากดังไถ เห็นแก่ท้อง เป็นคนเกียจคร้าน เป็นคนโง่เขลา เข้าห้องบ่อยๆ เหมือนสุกรตัวใหญ่ที่เขาปรนปรือ ด้วยเหยื่อ ฉะนั้น ขุ.เถร.มก.

พระเสตุจนเถระ ชนทั้งหลาย ถูกมานะหลอกลวงแล้ว เศร้าหมองอยู่ในสังขารทั้งหลาย ถูกความมีลาภ และความเสื่อมลาภย่ำยีแล้ว ย่อมไม่ได้สมาธิเลย ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๖๘/๒๓๙ ๑๐๐.--ทะ เรามิ